Demir Kokan Geceler

DEMİR KOKAN GECELER

Duvarlar sayıyor beni,
Ben günleri sayıyorum.
Her sabah aynı demir sesi…
Her akşam içimde büyüyen suskunluk.

Burada zaman ağır yürür,
Saatler kelepçeli sanki.
Bir sigara dumanında
Yarım kalmış hayatlar asılı.

Pencere dediğin
Bir gökyüzü kırıntısıdır.
Tel örgülerin ardından
Özgürlüğe bakmak…
İnsanın içini en çok yakan şeydir.

Koğuşta isimler silinir,
Herkes bir lakap olur.
Ama geceleri…
Herkes annesinin sesini duyar.

Mektuplar geç gelir,
Bazıları hiç gelmez.
İnsan burada suçtan önce
Unutulmayı öğrenir.

Suçlu muyum, bilmiyorum!
Ama pişmanlık
Bu beton zemin
Benden önce uyumaz.

Bir gün kapılar açılır elbet,
Demir yorulur, kilit paslanır.
Ama içimdeki bu hasar var ya…
Onu hangi anahtar açar?
Suskun Şair Fazlı Acar