Deme Şiiri - Abdulkadir Çakmak

Kapat gözlerini, hayal et beni,
Dillerden korkup da söz olur deme.
Af dile affettir Hakk'a kendini,
Gece gündüz yalvar, az olur deme.

Yüreğin yanmazsa bu hasret ile
Özlem duyarsın bir kurumuş güle.
El vurduğun gönül dönmezse küle,
Bu sevdanın sonu köz olur deme.

Nisanda kardelen mayısta Nevruz,
Açtıkça toprakta hayat buluruz.
Aşka çıkacaksa bizim yolumuz,
Cemreler düşmeden tez olur deme.

Bir deste papatya bir demet çiğdem,
Kokusu vurdukça delinir sinem.
Sonbahar gelmeden dönerse gölgem,
Aldanıp da sakın güz olur deme.

Dünü unut, bugün içinse ağla!
Umudu, hayali yarına bağla.
Kar suları gibi sel olup çağla,
Bağbana varmazsan yaz olur deme.

Gülşende filizlen tomurcuk ol aç,
Bülbül de gül de ki dikene muhtaç.
Dikenin ızdırap yaprağın ilaç,
Bülbüle değmezsen naz olur deme.

Her gidene farklı bir anlam yükle,
Sakın girmeyesin şekilden şekle.
Toprağın üstüne oturup bekle,
Eteğimin ucu toz olur deme.

Toprağa düştüğüm o meçhul yeri,
Akça'dan kaçtığın zamandan beri.
Yüzünü yerlere sürerek geri,
Dönüp de gelmezsen biz olur deme.