Deli Şiiri - Mesut Çiftci 2

Karasal bir yalnızlığın tam ortasında,
Denize, deryaya
Ve martı kuşlarına,
Efil efil meltem rüzgarlarına hasret,
İç Anadolu’nun bozkırlarında,
Hiç edilmiş bir ömür,
Yoklukla yoksulluk arasında.

Bin yıllık bir yazgının mirasçısı,
Dedeleri gibi beylere el avuç açmış,
Bir şey yapamamış,
Bir şey olamamış,
Nesiller boyu,
Yoklukla yaşamış,
Yoksulluk içinde ölmüş,
Kendinden önce konulan kanunlara saygılı,
Korkak ve çekingen,
Kendi zararı kendine
Ve sevilmeyen
Ve istenmeyen
Ve görülmeyip
Görmezden gelinen nesiller,
Bu nesillerin mirasçısı,
Gün olur da köşeyi dönerim diye bekleyen.

Hiç bir köşesi olmayan hayat,
Sert ve can yakan,
Acıtan,
Kanayan ve kanatan bomboş yollar.
Biz olamamanın korkunç ağırlığı,
Her devrin muhalifi
Ve her devrin ahmağı.
Kandırılmaya ve kanamaya meyilli,
Budala, ahmak ve kendine deli.
Bilinmez ki bu hale ne demeli?