Çığırı Şiiri - Yunus Koçak 2

Bazı antlaşmalarım var hiç karlı çıkamadığım
Çiçeklerim ki gelmeden sonbahar döker yapraklarını
Gençlik içinde kıvranan ihtiyar ruhum akıtır bedenime salyalarını
Tüy ya da taş ama hep uçarı

Yürürken ben uygun adım
Dürülür zihnimde perde perde zifiri sokaklar.
Göründü İsrafil
Serdim önüne el ettim heyhat! boş heybe
Sanılmasın, hiç konuşkan biri değilim
Kapılarına örümcekler ağlar örmüştür sır dolu odalarımın

Örmüş kozasını bekler bir bilge erme zamanını
Sevişir, ademle kondurulmuş bir tomurcuk şem ile
Bile bile dövüşür kaybedeceğini her zerre zerresiyle
Üflemişse aşkı kır çiçekleri üflemiştir havvanın göğsüne

Taradı evimi barkımı bir eşkıya
Mevzilendim odamın tozlu köşesine
Çıkarıp koynumdan verdim namluya muskamı
Bütün bunlara rağmen ıska.!
Habille tanıştım ervahı alemde
Kâbili şimdilerde ettiler kulağıma küpe.
Dedemin tek mirasıdır puslu pencere
Olan biten kıymık kıymık bir anıdır içimde
Zamanı noktalayan o kadim bilmece
İsmim bilmem kaç hece