Katran karası bir zemindeki kar tanesi,
Tek sensin beni mutlu eden birtanesi…
Aylar boyunca birkaç saat görüşsek bile,
Bize haz veren sadece görüşmek değil mi?
Şimdi yarın geleceksin, sonra tekrar gideceksin…
Bir melek gibi görünüp, yokoluvereceksin….
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta