Defol git hayatımdan Şiiri - Hasret Toprak

Defol git hayatımdan,
Ama kapıyı çarpma…
Zaten içimde
Yeterince gürültü var.
Sessiz git,
Çünkü kalbim
Bir kırık daha kaldıracak halde değil.
Sana yer açtım,
Herkesten sakladığım yerden.
İçimde kimseye göstermediğim
O en savunmasız odaya aldım seni.
Sen ise
Eşyaları kırıp
Hatıraları darmadağın edip
Hiç arkana bakmadan çıktın.
Defol git hayatımdan,
Ama bil ki
Ben seni bir anlık sevmedim.
Geçer sandığım bir heves değildin.
Ömrümden parça verdim sana,
Sen fark etmeden.
Ben senin yokluğuna değil,
Varlığına alışmıştım.
Sesine,
Gelişine,
“Buradayım” deyişine…
Şimdi hepsi birer yankı,
Boş duvarlara çarpıp
Geri dönüyor bana.
Defol git,
Çünkü kalırsan
Daha çok dağılacağım.
Gitmezsen
Her gün biraz daha
Kendimden vazgeçeceğim.
Ben seni severken
Kendimi unuttum zaten,
Daha fazlasına gücüm yok.
Geceler bana düşman artık.
Uyku gelmiyor,
Gelse de kalmıyor.
Aklımda sen,
Kalbimde senin bıraktığın
O ağır boşluk.
İnsan birini özleyince değil,
Bir daha asla eskisi gibi olamayacağını anlayınca
Bu kadar ağrırmış.
Defol git hayatımdan,
Ama bilmeden gitme.
Ardında ne bıraktığını bil.
Yarım cümleler,
Tamamlanmamış hayaller,
Bir de her şarkıda
Boğazı düğümlenen bir insan.
Ben senden bir mucize istemedim.
Bir ömür boyu söz de değil.
Sadece
Kal diyorsan kal,
Git diyorsan dürüst ol istedim.
Sen ikisini de yapmadın.
Ne kaldın,
Ne adam gibi gittin.
Şimdi aynaya bakıyorum da
Tanıyamıyorum kendimi.
Gözlerimde sen varsın,
Ama yüzümde yorgunluk.
Gülüşüm küsmüş bana,
Kalbim sanki
Evini kaybetmiş gibi.
Defol git hayatımdan…
Çünkü bazı insanlar
Sevilmeyi hak eder
Ama kalmayı beceremez.
Ve bazı vedalar
Sesle değil,
İçten içe çökerek olur.
Git.
Ben alışırım.
İnsan her şeye alışıyor derler ya…
Yalan.
Ama mecbur kalınca
Yaşamayı öğreniyor.