Dağların Gölgesi Yeter Bana

Geceler boyu konuştum kendimle
Hiç kimse duyamadı sesimi.

Günler aktı sessiz, götürdü düşler,
Kapım açıktı; rüzgâr uğradı yalnız...

Dağların gölgesi yeter bana,
Bu ömürde kimse bakmadı...

Toprak bile insandan vefalı!
Düştüğümde örter, yüz çevirmez.

Mutluluk yolu kapımdan dönüp geçti...
Her dostluk bir gölge, yanımda söndü.

Bir gün rüzgâr eser, ismim savrulur,
Arkamdan bakan olmaz, bu da yakışır!

Dağların gölgesi yeter bana,
Bu ömürde kimse bakmadı...

Yalnız doğdum... Yalnız gidiyorum...
Bir dağ çizgisi yeter bana...