Dağı Saran Tılsım Şiiri - Ayşe Uçar

gece
en zifiri dantelasını örttü üstüme
karanlığa ve yalnızlığa zor alıştı gözlerim
gökte gümüş bir tepsiden süzülür ay
mezarlarda ruhların fısıltısı
ve sisler ordusunun
dansı

efsunlar zamanı

sükut içinde her şey
bendeyse gölgeler ve zihin savaşları
varlığını yokluğunla yarıştırırken ellerim kan revan
keşke gecenin kokusuna sesini vermeseydin yâr
aklımla fikrimin çığlığı yırttı ortalığı
dağınık bir ruhun gel- gitlerinde
ölüp ölüp dirildim

duvarlar arasında kırılan bir özlemin çatırdısına
kuşlar yetişti

tüyden bir döşeğe şarkı öğrettiler
sazları ve sözleriyle sabır incimi çatlattılar
tekrar tekrar seni bana hatırlattılar
gece soğuktu ve buzdan bir hasretti

hüzün yağmuruna döndü ışıklar
vazodaki çiçeklerin boynu kırıldı
bardaktaki su hançerlendi
masada ki kağıt kalem
inledi

kalbimdeki
sıcaklığı üfürdüler dağlara
yokluğunun bayırlarına sürdüler ayaklarımı
düşünceler çağıldayan bir nehir oldu yüzüme
çelik dikenlerin içinde açan bir tomurcuk
bir dağı saran tılsım bir uykuyu bölen
kâbus oldum

sabah oldu
kuşlar gitti kokun rüzgârlarla uçtu
bense kalbi delik deşik
yaralı meczup

......

güneş uyandı
ovaya inen tüm kuşlara öpücük attı
bir arı kırçiçeğine bir gelinciğe dokundu
bir kelebek senin yüzünde kanat açtı
gülümsedi toprak

zaman yürüdü ben tökezledim

..........................

2706202510:13