Cuma Destanı Şiiri - Mustafa Alp

Bölüm 1– gün doğarken

güneş yavaşça doğar, ufuk kızıl bir şal gibi,
sokaklar hala uykuda, taşlar serin, çiğli.
rüzgar ağaçların dallarında şarkılar fısıldar,
ve yapraklar titrer, toprağa düşen sırlarını anlatır.

cuma ;
o gün ki, haftanın ruhu uyanır.
insanlar evlerinden çıkar, ağır adımlarla,
ve her adım bir nefes gibi temizler günün kirini.

küçük bir çocuk koşar sahile,
ayağının değdiği kumlar yıldız gibi parlar.
yaşlı bir adam, bastonuna yaslanır,
her adımda geçmişten bir hikaye taşır.

minareler göğe uzanır,
ezan sabahın sessizliğini böler.
her nota bir kalbin derinliğine düşer,
ve gökyüzü, yavaş yavaş gülümser.

Bölüm 2 – şehrin hazırlığı

evler temizlenir, sofralar hazırlanır,
dualar sessiz birer melodi gibi yükselir.
kadınlar, çocuklar, gençler ve yaşlılar
bir araya gelir, cuma’nın birleştirici büyüsünde.

sokaklar dolmaya başlar, taşlar şarkı söyler,
çınar ağaçları binlerce ayak sesiyle titreşir.
her adım geçmişin yükünü hafifletir,
ve her nefes geleceğe dair bir dua olur.

kuşlar uçar, şehir onlara eşlik eder,
ve rüzgar pencerelerden geçer,
her ev, her oda bir dua ile doludur
cuma’nın huzurunu taşıyan kalplerle.

Bölüm 3– insanlar ve hikayeleri

cuma sadece bir gün değil,
o, hayatların birleştiği bir sahne.
gençler umutla bakar gökyüzüne,
yaşlılar hatıralarla süsler her anı.

bir çocuk dua eder sessizce,
bir anne gözyaşlarıyla ellerini açar.
bir adam geçmişin yükünü bırakır,
ve kalbi temizlenmiş gibi hafifler.

herkes bir yolculuk yapar iç dünyasında,
ve şehir, binlerce hikayeyle dolup taşar.
her bakış, her gülümseme
bir umut tohumu gibi düşer ruhlara.

Bölüm 4 – cemaat ve dua

cami kapıları ardına kadar açılır,
ve içerisi bir deniz gibi coşar.
erkekler saf saf dizilir,
kadınlar avluda dualar eder, sessiz ama derin.

eller göğe kalkar, gözler kapalı,
kalpler rahman’a yönelmiş.
bir an gelir, o an ki zaman durur.
gönüller bir olur, nefesler birleşir,
ve dünya sessizliğin, huzurun ve aşkın kucağına bırakılır.

her kelime bir inci,
her dua bir damla yağmur gibi düşer toprağa.
gökyüzü belki de ağlar o an,
sevgi ve merhamet yağmurunu yeryüzüne gönderir.

Bölüm 5– geçmişin izleri

cuma, hatırlatır geçmişi
her bir sokak, her taş bir tarih taşır.
anneanneler, dedeler, yaşlı gözlerle
yaşanmış hayatları anımsar sessizce.

ve her an, bir ders verir.
sevgi, sabır, merhamet, anlayış.
zaman geçer, ama cuma hep hatırlatır,
kırık kalpleri onarır, umutları tazeler.

geçmiş bir ayna, cuma ise ışık,
ve insan o ışıkta kendi yolunu bulur.

Bölüm 6– gelecek ve umut

akşam güneşi ufuktan çekilirken,
gelecek düşler gibi göğe serilir.
her dua, bir fener gibi yol gösterir
ve her nefes, geleceğe umut taşır.

çocuklar oynar, gençler hayal kurar,
yaşlılar dua eder, bilge gözlerle.
cuma bir köprü, geçmişten geleceğe
ve her kalp o köprüde biraz daha dinginleşir.

umudun ışığı, karanlığı deler,
ve her yıldız, yeni bir başlangıcın işaretidir.

Bölüm 7 –gece ve huzur

gece iner, şehir sessizleşir,
ama cuma’nın ışığı gönüllerde yanar.
yıldızlar birer mum gibi parlar,
ay sessiz bir bekçi gibi gökte durur.

evler sessiz ama içler doludur,
sofralar, sohbetler, dualar ve hatırlatmalar.
ve herkes bilir.
cuma bir uyanış, bir farkındalık, bir armağan.

hayat kısa, zaman değerli,
ve dua her zaman en yakın arkadaştır.
cuma gecesi ruhu sarar,
ve her kalp, bir melodinin içinde dinginleşir.

Bölüm 8– sonsuzlukta cuma

cuma, sadece haftanın bir günü değil,
o, ruhun ve kalbin ritmi,
o zamanın ötesinde bir ışık,
o, insanın kendine ve yaradan’a yolculuğu.

her hafta gelir, bir hatırlatma taşır.
sevgiyle yaşa, sabırla bekle, merhametle yürü.
ve her nefeste, her adımda
cuma’nın ışığını taşı.

çünkü cuma, sadece bir gün değil,
o, sonsuzlukta bir huzur,
ve kalpte bir destan…

Mustafa Alp

13/02/2026 05.00