Çukur Şiiri - Barbaros Parya

İnancımı kaybetitim
Rüyalarıma inandığım her günüm birer birer kayboldu
İçime zehirini çektiğim günden beri nefesim kesildi
Büyüdüğümü düşündüğümde daha çocuktum
Zaten her çocuk hayalleri kadar büyüktür kendi içinde
Bu olumsuz bir cümle değil
Sadece yanında olmadığımda plastik bir şişenini içine sıkışmış
Küçük bir japon balığıyım
Geçen yıllar beyin kıvrımlarımdan buharlaşıp atmosfere karıştı
Artık geri dönüş yok
Gittikçe ağırlaşan demir bilyelerden ayağım kaydı
Ve kader dediğim o kuş tüyü köprüden aşağı düştüm

Kimliksizim
Çoğu zaman zamanı kaçırdım aklım gibi
Olayın seninle alakası yok
Bundan emin olmak için uzun süre bekledim
Belki de su üzerinde yürümem için bu gerekiyordu
Ama ben ağladım yırttım artık kalp zarımı
Çıkamıyorum uçurum her geçen gün atlamam için beni ikna etmeye çalışıyor
Peki neden?
Hangimiz biliyoruz neden sorusunu
Ya da hangimiz kopabiliyoruz hayatla kurduğumuz bu eşsiz bağdan
Kulağıma senin ismin üflendiğinde ayağa kalktım ve durun dedim
Ben ruhsuz biriyim bunu bize yapmayın
Delirdiler

Ben artık kendim değilim
Kötüyüm belkide parmaklarımdan akan kanın tek şahidiyim
Bu şehir neden hep bu kadar puslu
Gözlerimden akmayan yaşlardan da mı sorumluyum
Elimden kuşlar uçuyor sana doğru görmüyorsan yalan söylüyorsun demektir
Ve bu insan olmanın birinci şartı değil
Gel kurtulalım her şeyden uçurumun sıcak kollarına bırakalım kendimizi
Yavaş yavaş soğusun bedenimiz her şey gibi
Her son da yeni bir başlangıç vardır dersem yalan söylemiş olurum
Ama güven bana
Her acının arkasından sırıtan bir yara vardır

Bilinmezliği kuşandığında evren kadar genişleyebilir zihnin
Ağlayalım ve düşsün elimizden sigaramız
Yuvasını arayan kuşlar gibi uçabiliriz inan bana
Çaresizliğimden değil biliyorum sadece
Ben neyim sevgilim küçük bir japon balığı mı
Ya da döne dolaşa seni arayan bir meczup mu
Kalbimi görmen için daha kaç kat yükseleceğim
Kurtulamıyorum bu acıdan
Beni kurtar