Çorak Şiiri - Yasin Yüksel 2

gurbet soluyor tenimin zulası ciğerim
asılı sükûtun hecesi gözüm çiçeğim
içimde uğuldar kimsesiz kayıp yalnızlık
kapanmıyor göğsümde o eski takıntılık

gülşenler gazel kuşanıp zırha çekildi
anılar sökülüp ömür tahtından döküldü
takvimler gidişine şapka çıkarıp eğildi
mevsimler yalandan öte tüketildi

cam kırığıdır penceremin buğusu
uzak kentin yavuklusu siner kokusu
kaybolmuş zamanların yorgun uykusu
göğsümde saklı hâlâ o yaralı tutkusu

şakaklarıma yaslandı katar katar tel
yıllar ömrümden söküldü tel tel
harap bir yoldayım uzanmadı tek el
ölümün elleri değmeden gel

rüzgârlar çöpten toz savurur
tavan arasını üzerime süpürür
kim sarar ruhumun karasını
zaman gizler mi derin yarasını

gece çekilir göğe sabah varmaz
gönül teli kopmuş artık ses vermez
sönmüyor yangınım bu yara sarılmaz
bazen aşk susar ismimde anılmaz

şimdi her sızı içimde uyanır
gözümde biriken nârla boyanır
dünya susar yalnız o gölge tanınır
bu çorak bahçede bir ömür yanar