Çölün Mecnunu

Çölün ortasında tek başıma yandım,
Her kum tanesinde senin adını buldum.
Başkasının ellerinde güllerin soluşunu gördüm,
Ve bil ki, her solan yaprak benim kalbimde açtı.
Ateşi bağrıma bastım, senin adınla yandım,
Baygın düşsem de ruhum hep seninle doldu.
Neyim üflendi, içimde sızlayan sevdanın ezgisi oldu,
Güller açtı, açtı ama yalnızca benim baharımda.
Başkasının yüreğinde senin tebessümünü gördüğümde,
Çölde rüzgar gibi savruldum, serinlik yok, yalnızlık var.
Ama aşkım kutsal, ulvi ve ölümsüz;
Senin varlığınla ateş, yokluğunla çöl…
Ve bil ki, sevgim Mecnun’un Leyla’sı gibi,
Karşılık olmasa da, başkasının ellerinde olsa da,
Her damlası gözyaşımın, her nabzımın atışıyla kutsanıyor.
Ve ben bekliyorum… sabırla, imanla, sonsuzluğa taşan bir umutla.