Çok Yoruldum Şiiri - Yakup Elman

Çok yoruldum annem, çok yordular oğlunu ama pes etmedim, edemedim de. Nasıl dayanırsın benim düştüğüme. Hep içime atıyorum, bana sinirlisin diyorlar aslında çocuk gibi kalbimin olduğunu bilmiyorlar. Ben istermiydim böyle olmayı, yalandan gülmeyi, gerçekten sevmeyi ve hiçbir zaman sevilmemeyi ben istermiydim. Gece hayatım olmadı, içkiye düşmedim ama bir sevda boynumu büktü anne. Küçükken bana insanları sevmemi neden öğrettiniz ki? Belki şuan daha güzel bir hayatım vardı, daha mutluydum ve halen daha çocuk gibi saftım, temizdim.
Çok yoruldum annem, insanların sahteliğinden bir çift göze aldanıp hayat karartmalarından çok yoruldum. Keşke ilk tanıdığımız gibi kalsa bazıları, ne gerçekten tanısaydık ne de kendilerini tanıtmalarına müsade etseydik. Bir eksen çizip ortasına onları koymasaydık, orta da yine biz olsaydık ve çevresini ona göre yerleştirseydik, Keşke keşke keşke...
Keşkelerin arkasında yıllanmış yaralar, yaşanması mümkünken yaşanmamışlıklar var, keşkelerin arkasında sana ömür boyu yorgan olacak ahlarım var.
Çok yoruldum annem artık ne kalbim var ne de güvenim, hani şair demiş ya ''Bitti O Şiir Başka Mısra Gerekmez'' aynen öyleyim işte. Bitti insanlara güvenim, kimseyi istemem.