Çok Yorgunum Çok Şiiri - Hamit Atay

ÇOK YORGUNUM ÇOK
Çok yorgunum… çok,
Bir ömrü sırtımda taşır gibi,
Her adımda biraz daha eksiliyorum,
Gözlerimden düşen her umut,
Bir veda kadar ağır, bir sessizlik kadar derin…
Dizlerimde hatıraların yükü,
Omuzlarımda konuşulmayan kelimeler,
Bir zamanlar “sen” diye başlayan cümleler
Şimdi sadece içimde yankılanan boşluklar…
Geceleri en iyi ben bilirim,
Uykusuzluğu, dalıp gitmeyi,
Bir sigara dumanında kaybolan hayalleri,
Bir fotoğrafın kenarında kalan tebessümü…
Yalnızım, evet, ama alıştım der gibiyim,
Alışmak mı dersin, yoksa tükenmek mi bilmiyorum,
Her nefeste biraz daha uzaklaşıyorum kendimden,
Bir adım atsam, içimdeki ben kalıyor geride.
Rüzgâr bile farkında yorgunluğumun,
Saçlarıma dokunurken hüzün taşıyor,
Bir zamanlar umutla baktığım gökyüzü
Şimdi bana bakıyor sessizce —
Sanki o da biliyor, artık dönülmez bir yerdeyim.
Çok yorgunum… çok,
Ne geçmişi silebiliyorum,
Ne geleceğe inanabiliyorum,
Bir tek şiirlerim kalıyor elimde,
Onlar da benim gibi —
Uykusuz, yaralı, ve suskun…
Hamit Atay