Seni çok özledim Şiiri - Hüseyin Erdinc

Çok özledim desem…
Biraz eksik kalır kelimeler.
Çünkü ben,
bir insanın yokluğundan çok,
onunla tamamlanan günleri özledim.

Sabahın henüz kendine gelmediği saatlerde,
pencerenin aralığından sızan serinliği,
çayın ilk buharına karışan sesini…
Bir de uykunun en mahmur yerinden
gülümseyerek söylediğin o iki kelimeyi:

Günaydın…

Şimdi sabahlar yine oluyor,
çay yine demleniyor,
güneş yine aynı pencereden içeri giriyor.
Ama mutfakta bir şey eksik.
Sanki çaydanlığın bu ince ıslığı bile
bir zamanlar seninle konuşuyordu.

Oysa ne büyük şeyler istemiştim senden.
Bir ömrü değil,
günün içinden birkaç dakikayı…
Bir fincan kahvenin karşısında
gözlerinin bana değmesini,
anlattığım önemsiz bir şeye
içtenlikle gülmeni.

İnsan bazen bir ömrü,
birkaç dakikanın içine sığdırabiliyormuş.
Benim bütün uzunluğum
seninle geçen o kısacık zamanlardaydı.

Şimdi kahvemi tek başıma içiyorum.
Fincanın üzerinde dağılan köpük,
biraz önceye kadar yüzünü taşıyor.
Sonra bir kaşık sesi,
bir sokak uğultusu,
bir de ansızın aklıma düşen sen…

Dışarıda hayat kendi telaşında.
Birileri bir yerlere yetişiyor,
birileri vedalaşıyor istasyonlarda.
Benimse hiçbir yolculuğum yok.
Çünkü gideceğim yerden çok,
dönmesini beklediğim biri var.

Akşamları daha iyi anlıyorum bunu.
Gündüzün kalabalığı çekilince
evin içindeki eşyalar da susuyor.
Masada iki kişilik bir alışkanlık,
sandalyede unutulmuş bir yalnızlık…

Bir ara fırından ekmek almaya gidiyorum.
Sıcacık ekmeğin kokusu
eski bir akşamı getiriyor aklıma.
Senin geldiğin,
benim sofrayı telaşla hazırladığım,
ekmeğin henüz buharı üzerindeyken
gülüşünün odaya yayıldığı akşamı…

Meğer insan,
birinin dönüşünü de özleyebiliyormuş.
Daha kapı çalmadan
sofrada onun için yer açmayı da…

Gece oluyor sonra.
Pencerelerde ışıklar birer birer sönüyor.
Benim odamda telefonun ışığına
bir ömürlük bekleyiş sığıyor.

Ekran karanlık.
Adın yok.
Sesin yok.
Ama insanın eli,
bazen aklından daha inatçı oluyor.
Yine uzanıyorum telefona.

Belki bir iyi geceler düşer diye…
Belki iki kelimeyle
bunca zamandır susturduğum sabah
yeniden uyanır diye.

Yazsan,
ne hesap soracağım
ne de geçen günlerin adını anacağım.
Bir tek cümlem var sana:

Seni çok özledim.

Öyle ki,
bazen bir fincan çayın karşısında
iki kişilik susuyorum.
Bazen fırından gelen ekmek kokusunda
dönüşünü karşılıyorum.
Bazen de gece,
telefonun sessizliğine bakıp
söyleyemediğim bütün kelimeleri
içimden sana gönderiyorum.

Ve bir gün,
hiç beklemediğim bir vakitte
karşıma çıkıp da
“Nasılsın?” diye sorarsan…

Önce yüzüne bakacağım.
Belki biraz gülümseyeceğim.
Sonra yıllardır içimde biriken
o koca sessizliği
tek bir cümleye sığdıracağım:

İyiyim…

Yalnız,
sabahları çayım hâlâ iki kişilik demleniyor,
akşamları ekmeğin yarısı eksik kalıyor.

Ben galiba
seni değil yalnızca,
seninle yaşarken kendiliğinden güzel olan
bütün zamanları özlüyorum.

Hüseyin Erdinç

19 Ağustos 2021 – Fethiye