Yitik zamanların hiç yaşanmamış yüzü gibi duruyor çocukluğum
Paslı bir aynadan bakar gibi bakıyorum buğulu çaresizliğime
İlk yürüdüğüm anı hatırlıyorum hayal meyal
Belki de koşmak isterken ilk düşüşlerimi
Benim doğduğum memlekette yalnız büyümek bir zaruretti
Zira çalışsan da ekmek yok dönemlerinde doğurmuş annem beni
Sokakta karşılaştım.
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.
Devamını Oku
Satarken güllerini,
Alırken alın terini.
Yırtıktı elbisesi,
Ayağında terliği.




'Ağlamanın, gülmekten daha normal sayıldığı bir dönem yani '
Keşke çocukluğumuz sadece ağlamak değil, o kadar da gülmekle geçseydi. İyi ve kötüyü bir arada kabul edişimiz o yıllarda başlasaydı. Tebrikler.
Aslı Melek
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta