yorucu bir iş gününden
eve uzandığımda
denizi ilk defa görmüş gibi olsam,
evime varacağım anı düşünerek yürüsem yokuşları tek nefeste, gözlerim parıldasa
dakikalarca sonrasının bilinci ile.
içimi kaplasa bir çocuk sevinci
kapıda o incecik dantel bileği
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta