Çin-u Maçin Şiiri - Mert Svo

Bulutlar kefen ördü, ufuklar kara duvak,
Tarihe kanla düştü, o gün bembeyaz yaprak.
Çin sarayı titredi, sarsıldı köşe bucak,
Biz bu yola baş koyduk; sonumuz kara toprak!

Sadece kırk kişiydik, yürekte bitmez bir kin,
Kürşad haykırdı o an: "Bozulmasın bu yemin!"
Sarayı başa geçir, inlesin Çin-u Maçin,
Şahlanan atlarımız, durmaz bu dava için!

Vey ırmağı kudurmuş, köpürüp de coşarken,
Kırk deliyiz ölüme, düğün diye koşarken.
Tanrı Dağı dumanlı, engelleri aşarken,
Cihan dondu o gece, bu destana şaşarken!

Düştü bir bir yiğitler, dönmedi tek bir nefer,
Sanma ki mağlubiyet; bu en mukaddes zafer.
Uyuyan dev uyandı, başladı kutlu sefer,
Ruhlara nakşedildi, kanla yazan şaheser!

Ey Türk! Sen de kuşanıp, belindeki pusatı,
Atının nallarıdır, titreten kâinatı.
Esaret zincirine, inen en sert tokatı,
Vur ki alem izlesin; sendeki tabiatı!