Bütün kapılar sana açılıyorsa,
çıkmaz sokakların anahtarıda sensin.
Elimdesin kalemimdesin.
Buz tutan yüreğimdesin.
Sayfaları yeni açılmış defterimdesin.
Uykularımdasın düşlerimi düş yapan.
Bakışlarımdasın her şeyde seni yaşatan.
Mekteplimsin araya yolları koyan.
Üç gün buradaysan ayları hiçe sayan.
Ha söylemeyi unuttum;
En çok senin neyini seviyorum,
biliyormusun mekteplim?
Omuzuna dökülen saçlarını,
bana olan bakışlarını,
bir de konuşurken seni seyretmeyi
,
seviyorum. Kaçamak bakışlarla,
bazan suç üstü yakalayıp ne,
diye soruşun var ya,
öldürüyor beni mekteplim.
(Şimdi sen diyorsun ki kendi kendine;
yüz verdim ya artık astarını da ister.
Doğru söyle Mekteplim öyle mi düşünüyorsun?)
14-02-2006-Çarşamba
Kayıt Tarihi : 11.5.2006 12:08:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!