Bugün,
İçimde yeni bir ben yarattım
Boşverdi eski beni…
Yarattığınız tanrıyı düşünün
İnsana küskün…
Ve insan
İnsan olunca kendine
Tanrı yere inecek usulca
İnsanların eline…
Bu ağlayan göz benimse
Sessizliğin delirdiği,
zamanın delindiği
bir anda
çizilmemiş yüzleri cümlelerin
dökülüyor avuçlarıma…
Bugün yine düş günü Makbule’nin,
Açamaz demir kapısını büyük evin.
Kırık camlarla dans eder ayakları,
Görmez gözleri,
G ö r d ü k l e r i n i
İnsan denen şeylerin!
sığmıyorum şehirlere…
büyüttünüz(!) beni
kendi ellerinizle…
bir yol gösterin
kaçayım kendimden
Ben sende, gözlerinde
Korkuların, kaygıların, tükenmişliklerin çıkmazındayken
beni boşvermişliklere iten her bir şeyin
bir anda nasıl anlamsızlaştığını gördüm.
gözlerin bir “el”di sanki,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!