Cevapsız Bırakılmak Şiiri - Ayşegül Zeybek

Bazı insanlar gitmez.
Sadece yavaş yavaş
çekilir.
Mesajları kısalır.
Cümleleri azalır.
Eskisi gibi merak etmez.
Ama “bitti” de demez.
İnsan en çok burada yorulur.
Çünkü ortada kavga yoktur.
Açık bir vedâ yoktur.
Suçlayabileceğin bir cümle bile yoktur.
Sadece…
sessiz bir uzaklaşma vardır.
Ve sen kendini sorgulamaya başlarsın.
“Bir şey mi yaptım?”
“Yanlış mı söyledim?”
“Fazla mı geldim?”
Aslında olan şudur:
Bazı insanlar yüzleşemez.
Gitmek isterler
ama kötü görünmek istemezler.
O yüzden kapıyı çarpmazlar.
Açık bırakırlar.
Ama içeri de dönmezler.
İnsan burada takılı kalır.
Ne tamamen terk edilmiştir
ne de hâlâ sevilmektedir.
Belirsizlik,
net bir ayrılıktan daha ağırdır.
Çünkü umut hâlâ oradadır.
Ve umut,
insanı yerinde tutar.
Oysa gerçek şudur:
Bir insan net değilse,
seçmemiştir.
Seçmeyen biri için
kendini tüketmek,
en sessiz öz saygı kaybıdır.
Bazen sorun sevilmemek değildir.
Sorun, yarım bırakılmaktır.
Ve yarım bırakılan insan
kendini tamamlamaya çalışırken
en çok kendini yorar.

Bir gün şunu anlarsın:
Cevap vermeyen de bir cevaptır.
Ve susarak giden biri,
aslında çok şey söylemiştir.