Cevapsız Bir Soru Şiiri - Mustafa Alp

mutlu musun?
ben değilim.
soruyu dudaklarımdan değil,
yorgun kalbimin en karanlık köşesinden soruyorum.

sen gülerken,
içimde bir şeyler yıkılıyor sessizce.
kimse duymuyor çatırtıları,
çünkü insan en çok kendi içinde kırılıyor.

mutlu musun?
ben değilim.
her gece aynı soruyla uykuya dalıyorum,
her sabah cevapsızlığıyla uyanıyorum.

zaman geçiyor diyorlar,
ama bazı yaralar zamana inat,
daha da derinleşiyor.
giden her gün,
benden bir parça daha alıp götürüyor.

ben senden vazgeçmedim,
sadece kendimden biraz daha eksildim.
bir umudu daha gömdüm kalbime,
üstüne sessizliği serdim,
kimse fark etmesin diye.

sitemim sana değil sadece,
hayata, kadere,
bana bunları reva gören her şeye.
bu kadar sevmek zorunda mıydım?
bu kadar inanmak,
bu kadar bağlanmak.

sen yoluna devam ederken,
ben olduğum yerde kaldım.
zaman bende durdu,
senin dünyanda akıp gitti.

mutlu musun?
ben değilim.
bir insan nasıl bu kadar yalnız olabilir
kalabalıklar içinde?
nasıl bu kadar susabilir
içi bu kadar gürültülüyken?

gülüşlerim ödünç artık,
kahkahalarım yarım.
içimde sürekli yağmur var,
ama kimse şemsiyemi sormuyor.

en çok da
anlatacak kimsem olmamasına sitemliyim.
herkes güçlü olduğumu sanıyor,
kimse yorgunluğumu görmüyor.

oysa ben,
bir kelimeye,
bir hal hatır sormaya,
bir iyi misin? e
muhtaç kaldım.

mutlu musun?
ben değilim.
ama yine de sana kötülük dileyemem.
çünkü sevmek bazen,
kendi acından bile vazgeçebilmektir.

ben kırıldım,
ama kırmadım.
ben sustum,
ama vazgeçmedim.
ben düştüm,
ama içimdeki insanı kaybetmedim.

belki bir gün,
bu şiir bile susar.
belki bir gün,
bu kalp yorulmaktan vazgeçer.

ama bugün,
hala soruyorum.

mutlu musun?
çünkü ben ,
hala değilim....

Mustafa Alp
11/02/2026 17.00