Cennetin Sahibini Ara Şiiri - Hamit Atay

Cennetin Sahibini Ara

Dervişin dediği gibi,
Millet seni beğense ne olur,
Beğenmese ne olur…
Bir gün gelir alkışlar da diner,
Yuhalamalar da.
Kalırsa bir şey,
Yalnızca kalbinin niyeti kalır geride.
İnsan elinden ne çıkar ki?
Bugün göğe çıkarır,
Yarın yere vurur.
Bir bakarsın, dost dediklerin
En derin yaraların sahibi.
Bir bakarsın, yabancı sandıkların
El uzatan bir merhamet.
Kimsenin cenneti yok ki
Seni cennetine koysun.
Herkesin cenneti, kendi gönül bahçesi,
Kimi diken dolu, kimi çorak,
Kimi de yalanlarla süslü bir serap.
Oraya girmekle huzur bulunmaz,
Asıl huzur, sahibine yönelmekte.
Cennetin sahibi birdir,
Kapısı tevazuyla açılır,
Anahtarı sabır,
Yolu ise kalbinin samimiyetidir.
Dervişin öğüdü bundandır:
“İnsanların gözüne değil,
Hakk’ın rahmetine bak.”
Millet seni alkışlamış,
Ne çıkar?
Gökyüzüne yükselecek bir kanat mı verir?
Beğenmemiş, küçümsemiş,
Ne fark eder?
Senin rızkını kesebilir mi?
Ömrünü kısaltabilir mi?
Ya da mezarında yanında durabilir mi?
İnsan sözü bir rüzgâr,
Gelir geçer.
Bugün öven, yarın sövebilir.
Ama sahibinin rahmeti
Bir deniz gibi geniş,
Bir gökyüzü gibi sonsuzdur.
O yüzden ey gönül,
Yorulma başkalarının terazisinde tartılmaktan.
Bir tek terazi var,
Hakikatin terazisi.
Orada ne makam geçer,
Ne şöhret, ne de beğeni.
Orada yalnızca kalbin ağırlığı ölçülür.
Cennetin sahibine bak sen,
Kimin ne dediğine değil.
İnsanların cenneti yok,
Ama senin için hazırlanmış
Rahmet dolu bahçeler var.
Ve gün gelir,
Milletin sesi susar,
Sahibinin rahmeti konuşur.
Hamit Atay
İnşallah insanlık geri dönerde
Vicdansıslık yok olur

HAMİT ATAY