Çatı-tilya'nın Bakışında Şiiri - Can Elıf

Gidiyorum.
Önce içimdeki benden eksilerek.

Sevdasından kaçan bir yazgının
tozlu yollarında yürüyorum.
Cesur bir kız çocuğu değil artık,
yalnızca Elif’im.

Ada suskun.
Tilya’nın evlat acısı
denize çakılmış bir çivi gibi
pas tutmuyor.

“Çocuklardı…” dedi.
Rüzgâr taşıdı o cümleyi,
ben sustum.

Sorumluluk dedik,
herkesin omzunda var sandık.
Oysa bazı omuzlar
mezar taşı taşır.

Kulaklarımda bir ses:
“Tiyam…”
Görülmeyen,
ama yıkılan her şeyin adı.

Deprem toprağı değil,
insanın içini yıkar.
Evlat kayıpsa
enkaz insanın ruhunda kalır.

Kırk mum yandı o evde.
Her biri başka bir yasın kırkıydı belki.

Sordum:
İnsanların farklılıkları mı büyütür,
yoksa farklılıkları birleştiren mi insan eder?

Ciğeri yanık bir anneye
hangi kelime su olur?

Babası eksik bir çocuğa
hangi cümle 'baba' olur?

“Varken aileydi evi yuva yapan,” dedim.
“Yokken…” dedi,
çatı içimize çöktü.

Kaburgası kırık bir yetimin
nefesi bile yarımdır.

Sustuk.
Bakıştık.
İçimizdeki enkazda kaybolduk.

“Çok çalışıyorsun Elif’im,” dedi.
Emeğin aş olur sandık,
acıya merhem olmadı.

Gözüm helaldeydi.
Gözümde aile, çatıyı yuva yapan tek şeydi.

“Ah Elif,” dedi Tilya,
“Ne tiyam kaldı,
ne de yetimliğin hakkı…”

Ve ada bir kez daha sustu.