Çarşamba Şiiri - Mustafa Alp

çarşamba
takvimde sıradan bir gün,
ruhumda ise bitmeyen bir sonbahar.
saatler, ağır adımlarla geçiyor içimden,
her saniye biraz daha eksiltiyor beni
ve kimse fark etmiyor.

geceden kalan yorgunluk
yüzüme asılı bir perde gibi.
aynaya baktığımda
kendimi değil,
terk edilmiş bir odanın tozunu görüyorum.
ne kadar silersem sileyim,
geçmişin izleri gitmiyor.

insanlar geçiyor yanımdan,
yüzleri kalabalık,
kalpleri kapalı.
bir nasılsın bile
fazla geliyor bu dünyaya.
sesim, boğazımda pas tutmuş bir anahtar,
hangi kapıyı açsa
arkasında karanlık var.

düşlerim yorgun,
umutlarım uykusuz.
bir pencere arıyorum
nefes alacak,
ama duvarlar büyüyor her gün.
gökyüzü bile küsmüş gibi,
mavisi soluk,
bulutları ağır.

çarşamba
ortada kalmış bir gün gibi,
ben de ortada kalmış bir insanım.
ne dünüm var tutacak,
ne yarınım var bekleyecek.
sadece şimdi var,
ve şimdi çok can yakıyor.

kalbim,
kendi içinde yankılanan
boş bir odanın sesi.
her çarpışta
bir şey daha kırılıyor içimde.
toplayamıyorum parçalarımı,
çünkü ellerim de kırık.

bir zamanlar inanmıştım,
bir şeylerin değişeceğine.
şimdi değişen tek şey
acıların yer değiştirmesi.
aynı ağırlık,
farklı köşelerimde.

gece çökünce
karanlık teselli olmuyor artık.
ışık da öyle.
her şey aynı derecede uzak,
aynı derecede soğuk.
insan, kendine bile yabancı kalınca
dünya fazlalık oluyor.

ve çarşamba
sessizce kapanıyor üzerime.
bir kapı gibi,
ardında kilitlenmiş umutlar.
ne çalabiliyorum,
ne açabiliyorum.
sadece bekliyorum.

belki geçer diye
ama bazı yaralar
takvim yapraklarıyla iyileşmiyor.
bazı yalnızlıklar
insanı ömür boyu seçiyor.

çarşamba
bir gün değil artık,
benim içimde süren
uzun,
umutsuz
bir mevsim.

Mustafa Alp
11/02/2026 05.00