Çark Şiiri - Mücahit Kurnaz

Zamanın çarkı döner ne renk kalır ne tat
Mazlumun ahı yerde sanki kararmış bu baht Aklındaki umut denilen o tükenmez pürhayat
Çaresiz değil, saniyede sunar bize bir kanat

Çünkü tam bilse insan ne zaman göçeceğini Hangi şerbeti içip neyi niçin seçeceğini
Anlamı kalmazdı inan ömür denen bu varın Güzelliği buradadır bilinmeyen o yarın

Korku bir prangadır zihni kemiren kurtlar
Pamuk ipliği gibi dağılır tüm umutlar
Yine de o boşlukta yeni bir nefes saklı
Teslim olmayan ruhlar her zaman daha haklı.

Öyleyse aç kolları bırak gelsin fırtına
Yüklesinler dünyayı şu yaralı sırtına
İşaret benden gel yükü hafiflet sırtımdan
Ne var ki elimde içten başka bir satırdan