Çare Yok Şiiri - Kemal Değirmenci

Kaybolmadı mı?
Kaybolmadı mı?

Odada kalan sessizlik
Kaybolmadı mı?
Adını anmayınca peki
Yokluğun?

Yarım kalan vedanın
İçimde büyüttüğü o sızı…

Kaybolmadı mı?
Kaybolmadı mı?

Kuş, döndü mü sustuğu dala?
Taş, unuttu mu düştüğü yeri?
Bir yara kapanınca
Acı da ölür mü?

Gidenin ayak sesi
Kalır mı merdivenlerde?
Bir kapı kapandığında
Ev de susar mı?

Kaybolmadı mı?
Kaybolmadı mı?
Her şey zamanla kaybolmadı mı?

Odanın kokusu kaldı,
Toprak adını sakladı.
Giden, ayak izini unutmadı,
Kalan hep seni aradı.

Çare yok!
Çare yok!
Ayrılık, ayrıldığı yerde duruyor.
Çare yok!
Çare yok!
İnsan, unuttuğu şeyle yaşıyor.

Bir isim söylemedim,
Yine de herkes seni duydu.
Bir mezar göstermedim,
Yine de içimde toprak koktu.

Yağmur dindi…
Peki neden hâlâ ıslak
Bu dünya?

Kalan hatırlar…
Giden hatırlar…
Oda hatırlar…
İnsan inkâr eder…

Ben seni kaybetmedim!
Yokluğuna yetişemedim.
Zaman geçti üzerimden,
Ben olduğum yerde eskidim.

Çare yok!
Çare yok!
Giden geri dönmüyor.
Çare yok!
Çare yok!
Kalan da artık yaşamıyor.

Kaybolmadı mı?
Kaybolmadı mı?

Hayır…
Hiçbir şey kaybolmadı.