Cantenem Şiiri - Baki Ortak

Cantanem…
Sen iste yeter ki, koşa koşa
Seninle ölüme giderim:
çünkü ölüm bile
seninle yürünürse
adını değiştirir.

Avuçlarımda bir yangın taşıyorum,
adı sensin.
Ne zaman sussam, içimde konuşan
senin bakışın oluyor.
Geceler omzuma çöktüğünde
yıldızlar bile yerini sana bırakıyor,
ben gökyüzünü değil
seni seyrediyorum.

Yollar uzundur derler,
oysa sen varsın diye
her mesafe kısalıyor.
Ayağıma diken batsa aldırmam,
canım acımaz
sen gülümsediğinde.
Bir kelime olsan
ömürlük cümle olurum,
bir dua olsan
secdeye kapanırım.

Beni benden alan
bir rüzgârın yok,
sen doğrudan kalbimin merkezisin.
Ne kaçmak mümkün senden
ne de vazgeçmek.
Gidişlerin bile bana dönüş,
suskunluğun bile
bir sevda itirafı.

Korkularımı sana emanet ettim,
en karanlık yanımı bile
ışık bildim.
Eğer düşersem
sen tut,
eğer yanarsam
sen külümü sev.
Ben senden sonra
hiçbir ihtimali ciddiye almadım.

Dünya yıkılsa
enkazın altında adını ararım,
zaman dursa
son saniyeye seni sığdırırım.
Ve sorarlarsa bir gün:
“Bu kadar sevmek fazla değil mi?”
derim ki;
fazla olan dünya,
sen değil.

Sona gelince anladım
bu sevda bir söz değil,
bir kader çizgisi.
Ve ben bu çizgide
adımı silip
sana yazdım kendimi.

İşte bu yüzden
son nefesime kadar
aynı cümledeyim:
Cantanem…
seninle ölüme bile giderim.

Ve bil ki
bu şiirin en derin yerinde,
kalbimin mühür yerinde
bir mahlas durur ağır ağır:
Kul Ortak
— sevdaya adanmış bir ömür gibi.

KUL ORTAK