Canım Kardeşim Şiiri - Tayfun Bulut

Canım Kardeşim.

Evin en küçüğü en güzeli en şekeri
Sen doğduğunda babam anneme
Çocuklarının hepsi evlenir gider
Ayşe kalır yanımızda bize bir tas su verir demiş rahmetli.
Çocuk yaşta evlendin
Sevdin gözün yüreğin bağlandı
Ama bahtın ak çıkmadı ayrıldın
Gelin olarak çıktığın eve bebeğinle geri döndün.
Zordur evlenip baba ocağında yaşamak
Sığıntı görür insan kendini
Her söylenen batar
Nereye gitsen gözleri üstündedir
Eskisi kadar özgür değilsindir.
İçten içe yer bitirir seni yaşanan duyguların
Kızın büyümüş sana arkadaş olmaya çalışırken
Sen bir gün tekrar evlenmek için karşımıza çıktın.
Bu seferki daha farklıydı
O da sen gibi yaralıydı
Belki anlaştınız sevdiniz birbirinizi
Ama bizleri terk edip İstanbul a gidecek olman
Gözümüzü daha çok ardımızda bırakmaya yetti
Annem çok söyledi benim kızım kendine, kızına bakmaktan aciz
Sana, çocuklarına hiç bakamaz oğlum demişti damada.
Ama nafile dinletememişti
Bizlere de hayırlısı demek düştü,, içime de kor bir ateş..
Ayşe doğduğunda babamın sözü geldi aklıma
Tebessüm ettim hayat nelere gebe dedim
Gitti tabi..gidişi de bize en çok bana battı..
Beklenen korkularımız yine oldu yürütemedi
Ne yaşadıklarını gördük bildik
Ne de o yaşadığı hayatın anlamını
Babamızın vefatı ile daha da çöktü
Güçsüz bedeni ve zayıf kişiliği
Duygusal kırılgan yapısı ile bir darbe daha yedi.
Sağlam insan bile dayanamazken o hayata tutunmaya çalışıyordu
İş buluyor çalışıyor kendine yetmeye
Ayaklarının üstünde durmaya gayret ediyordu.
Ne kadar çırpındıkça o kadar battı,tutamadık,kurtaramadık..
Sonunda bedeni gibi aklıda iflas etti
Yemeden içmeden konuşmaktan kaçtı.
Kapattı kendini odaya çıkmadı kimsenin karşısına
Kurudu gül yüzü,birbirine karıştı gecesi gündüzü
Ve son durak akıl hastanesi
Bir yaşamın acı hazin öyküsü.
Bir gün olsun ağladığını gözyaşlarının aktığını görmedim.
Söyle kardeşim? nereye damıttın onca acıyı
Bağırsaydın çağırsaydın da
Keşke içine akıtmasaydın

Düşmeseydin buralara…

21/10/2008
Tayfun Bulut