Canı Bir Emanetti Şiiri - Abdulvehap Haz ...

Yaşı ilerlemişti er kişinin kendisi
Yoran zaman der, hâlbuki tam tersi.
Her attığı adımda bir pay ölçer nefsi,
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı.

Verdi nefsin eline o gencecik ömrünü,
Akla gelmedi asla her canlının ölümü.
Çaldı, oynadı, güldü, geçirdi her gününü,
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı.

Dünya denen o handa kalacaktı ebedî,
Mecal kalmadı artık, yürümüyor şimdi.
Uyan gafletten, uyan! Seslenecek münâdî,
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı.

Konak için verildi bu durakta beklemek,
Ne gerek var derdine hem dert eklemek?
Düşün kulluğunu, zor değil ki akletmek,
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı.

Zamana karşı yarıştı, imtihanı kaybetti,
Sanki bugün ölümdü, tüm macerası bitti.
Körü körüne sevdaya acep onu kim itti?
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı.

Yolcu, yolunda gerek; kendini oyalama,
Bil ki misafirsin, üç günden fazla kalma.
Mala mülke dalıp da beyhude aldanma,
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı.

Abdulvehap, uykuda acep nasıl uyanır?
Ruhu daima kafeste kalıcı mı sanır?
Yol uzun olsa da sabredenler kazanır,
Canı bir emanetti, oysa sahip çıkmadı