Canan Şiiri - İsmet Ülker

Bir canım vardı, bir de canan’ım.
Canan’ım gitti, canım ciğerim yanar.
Alışmak öyle zor ki yokluğuna,
Adının her hecesinde yüreğim kanar.

Bu nasıl bir yangın, yokluğun içimde bir kor!
Bu şehrin her yeri, sen kokuyor.

Okyanuslara düşsem; sönmez yangınım.
İçin için yanarım, tütmez dumanım.
Gitti gelmez artık canım canan’ım.
Ondandır benim bu eksik yanım.

Bu nasıl bir yangın, yokluğun içimde bir kor!
Bu şehrin çiçekleri gülüşlerine benziyor.

Kediler toplanmış bahçeye, adını miyavlıyor…
Candostlar sus pus, yasını tutuyor…
Bulutlar kabarmış bir dokunuşa bakıyor.
Şimdi gökyüzü gözlerimle ağlıyor.

Bu nasıl bir yangın, yokluğun içimde bir kor!
Bu şehrin ışıklarında; özlemin yanıyor.