Zaman durmuş, yitirmişti her şey anlamını
Tek bir gaye vardı; o da kurtarmak bu cennet vatanı,
Her biri ayrı ayrı destan öyküler yazıldı, canlı canlı,
Olmazların olduğu, akılların almadığı, bir mahşer yaşandı Çanakkale’de…
Yerle gök birleşti o an,
Akılla ruh birleşti o an,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta