Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
sanıyorum sorun bizlerde anı yaşayamamak ve geçmişi özleyip geleceğin kaygısına yatmak...zamanın ve hele de hayat sofralarının hiç suçu yok diye teselli bulmaktayım..
olağanda olağanüstünü görebilmektir esasında şiir..diyesim geldi
çalıştık yorulduk dinlendik çalıştık
neylersin tatsız çorbaya alıştık
sırada ağrıyan ayaklarla ellerin
sessiz sohbeti var
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta