Can Memocan Şiiri - Jülide Aslan

Devasa bir gölge oyunu sanki şu koca evren,
Can Memocan;
İnsan zamanın içinde, zaman insanın...
Bazen bir katre su, bazen koca bir deniz,
Hepimiz bu sonsuz akışın içindeyiz.
Bak şu rüzgarın dünkü esişine,
Serinleten yel, bugün üşütür mü hiç?
Vefa sığmazken şu bir karış ömre,
Sonsuzluk yükünü omuzlar taşır mı hiç?

Zaman meğer mahir bir terziymiş,
Herkesin boyuna göre biçer dikermiş...
Biz kendimizi dev aynasında görsek de
Zaman en devini bile yerle yeksan edermiş.
Durmak bilmeyen şu çarkın dişlisinde,
Yorulur ruh, kalır kendi sessizliğinde.
Bitmeyen bir günün sabahı neye yarar?
İnsan hep kalabilir mi ki bir meçhulun gizilisinde?
Ebediyet dediğin aslında bir zindan,
Eksilmeyen neyin tadı kalır ki candan?
Öyleyse, vadesi dolunca artık gitmeli bu limandan,
Her veda yeni bir kapı değil midir ki Can Memocan?