Cân Cân 2 Şiirleri - Şair Cân Cân 2

Olur da gidersen, öperim gözlerinden,
Karanlık düşmesin diye ardından…
Şayet kalırsan, tutarım ellerinden,
Bir ömür ısınsın diye avuçlarımızdan.

Söyle, ömrüme ziyan verenim...
Sen mi geldin, yoksa ben mi aklımı yitirdim?
Sen mi yüreğime mıh gibi işledin,
Yoksa ben mi seni ölesiye çok sevdim?

Ey benim sürgünlük otağına baş koymuş
umudumun dolunayı!

Gelmeyeceksen söyle.
Sözünü esirgeme benden.

Öyle yalnızım ki bu aralar
Gidecek yer bulamadım
Kendimi kendime misafir ettim
Kapattım bu gece tüm perdeleri
Kimse görmesin kimse, duymasın diye.
Bitek yalnızlığımı dinliyorum şimdi.

"Bu gece selası okundu bu sevdanın...
Artık sustu yüreğimin minareleri,
Bir dua gibi uğurladım adını..
Şimdi özgürsün, SEVDİĞİM...
Avuçlarımdan özgürlüğe saldım seni,

Bir özlemle yanar yüreğim,
Adı konmamış sızı gibi...
Özlüyorum seni, CâN,
Sensiz karanlıktayım, CâN…
Beni bir sensizlik,Bir de karanlık korkutur...

Öylesine bir his benimkisi,
Sarıl, okşa, öp demiyorum da...
Ne bileyim,
Kokun sinsin diye azıcık yakın duramaz mısın..?

Özlemin Sessiz Öğretisi

Özlem, insanın içindeki en sessiz yangındır.
Dışarıdan bakıldığında hiçbir iz bırakmaz;
ama içeride, kalbin en kuytu köşelerinde yanar,

Gölge mi bile yük hissettiğim bugünlerde;
Küskünlerimi kuytulara bıraktıysam sebebine bakmadan,
Uçurumun dibinde asılı bıraktıysam kırgınlıklarımı,
Bil ki artık taşıyacak gücüm kalmadığındandır…
Ve hâlâ nefes almak için bir sebep bulabiliyorsam,
Bu biraz alışkanlık, biraz umut kırıntısı,

Ruhumun Diğer Yarısına
Bazı insanlar hayata bir eksikle başlar; adını koyamadıkları, nereden sızdığını bilmedikleri bir boşlukla… O boşluğu doldurmak için durmadan ararlar; insanlarda, yollarda, cümlelerde, susuşlarda. Seni tanıdığımda anladım ki, içimdeki o eksiklik bir yokluk değilmiş; sadece sen gelene kadar bekleyen bir yermiş. Meğer kalbimdeki o sessiz alan, başkasına değil, yalnızca sana aitmiş.
Seni sevmek benim için bir seçim olmadı hiç; aklın terazisinde tartılmış bir karar da… Seni sevmek, ruhumun kendini tamamlamasıymış. Nefes almak gibi, kalbin atması gibi doğal ve kaçınılmaz. Seninle konuşurken zamanın nasıl akıp gittiğini fark etmemek, kelimelerin arasında kaybolmak ya da sadece varlığının verdiği o açıklanamaz güven duygusu… Hayatın bana sunduğu en sade ama en kıymetli armağan bu.
Bizim bağımız, sadece güzel cümlelere sığan ya da mutlu anların fotoğrafında kalan bir şey değil. Biz, birbirinin yarasını kanatmadan dokunabilen, susarak da anlaşabilen iki ruhuz. Göz göze geldiğimizde kelimelerin gereksizleştiği, bakışların her şeyi anlattığı bir yer var aramızda. Sen yanımdayken dünyanın kalabalığı uzaklaşıyor; gürültüler susuyor, fazlalıklar dökülüyor üzerimden. Hayat sadeleşiyor, ben hafifliyorum.
Seninleyken sadece dünyaya değil, kendime de başka bir yerden bakıyorum. Kendimi daha çok kabul ediyor, daha çok seviyorum. Eksiklerimle barışıyor, yaralarımı saklama ihtiyacı duymuyorum. Çünkü sen, olduğum hâlimle kalabileceğim nadir duraklardan birisin.
Yollar nereye çıkarsa çıksın, kader hangi istikameti gösterirse göstersin; kalbimdeki pusula hep seni işaret edecek. Mevsimler değişecek, zaman yüzümüze izler bırakacak belki ama içimde sana dair olan o yön hiç şaşmayacak. Seninle her şeyi göze almak, bilinmeyen yollara korkmadan yürümek benim en büyük cesaretim. Çünkü cesaret bazen ileri atılmak değil, doğru insanın yanında kalabilmektir.