Cam Fanus Şiiri - Suat Çiçek

İsli cam fanusta döner şu devran
Dehlizler boyunca kandiller kemer
Biçilen vadeye yürür her zaman
Bir mıknatıs gibi özüne çeker

Kimine saraydır, kimine kafes
Herkeste usulca tükenen nefes
An olur duyulur çat diye bir ses
Cam fanus yalpalar, loş ışık çöker

Gün gelir bir çatlak düşer ekrana
İnceden bir çizik kayar zamana
Fitil alta iner, ışık dumana
Bir yanar, bir titrer, son ışık söner

O vakit anlaşır dünyanın yüzü
Ne mal kalır elde, ne tatlı özü
Sessize bürünür bütün gökyüzü
Hayat tohumunu toprağa eker