Cahil Şiiri - Birkan Demirci

Cahil cehaleti servet zanneder,
İki söz öğrenir, hikmet zanneder.
Kendini âlemin üstünde görür,
Her bildiği yanlışı marifet zanneder.

Akıllıya kızar da akıl beğenmez,
Doğruyu söylesen dönüp dinlemez.
Kendi kusurunu bir gün öğrenmez,
Başkası susunca hürmet zanneder.

Edep olmayınca ilim neylesin,
Boş kafa ne bilsin, dil ne söylesin?
Kendi ayıbını elden gizlesin,
Yüzüne gülmeni muhabbet zanneder.

Altınla bakırı bir tutan çoktur,
Dolu baş eğilir, boş baş dimdiktir.
Her söze cevap vermek marifet değildir,
Cahil susanları aciz zanneder.

Bilge olan bilir, kendini över mi?
Meyve veren ağaç başını eğer mi?
İnsan olan insan gönlünü kırar mı?
Cahil kibir ile kendini er zanneder.