Cadı'nın ormanı Şiiri - Çağatay Koyuncu

Cadı’nın ormanıdır burası.
Eğreti ağaçları,yaban otları,
Korkunç gece yaratıklarıyla dolu,
Bir garip alem.
İki güz kadar öncesi,
Bir ağaç filizlendi burada
İncecik gövdesi,uzun dallarıyla
Karanlık olmaktan çıkarmıştı
Bu mihrabı.
Cadı öfkeliydi.
Binlerce yıldırımla,
Süvari ordularıyla saldırmış,
Yine de yıkamamıştı asil ağacı.
Kararını verdi kötücül ruh.
Yakacaktı ormanı.
Tam tutuşturmuşken bir tarafından,
Yağmurlarla geldi ulu ağaç.
Durmaksızın yağan yağmurlarla
Bertaraf olan cadı,
‘’Nasıl,Nasıl?’’ diye söyleniyordu.
Basitti sorunun cevabı.
Kendisinin hiç tatmadığı,
Hiç de inanmadığı
Adına sevgi denen bir silaha yenilmişti.
Yeniden dallara kondu kuşlar.
Görkemine kavuştu eğreti ağaçlar.
Artık burası cadının değil,
Özgürlüğün ormanıydı.