Buz Dağı Hikayesi Şiiri - Orhan Gülaçar

Çok naif, zarif
Bir kadın varmış!
Çok yedi, yaralı biriymiş
Yolunu kaybetmiş,
Nereye gideceğini bilmiyormuş...
İçi acıyormuş ama!
İyimser havası varmış...
Sonra demiş ki;
Yaktım gemiyi, dönüş yok!
Başka birinin yalanına yine inanmış
Masum kalbi yine alınmış.
Delik deşik olmuş yüreği,
Sonra kimsenin güveni kalmamış
Naifliği, zarifliği buz gibi olmuş...
Buzul kadınlığa dönüşmüş
Ondan sonra gelen geçen,
Buz dağına toslamış...
Yaralarını unutmaya çalışmıştı.
Kalbini herkese kapamış.
Kimseyi yüreğinden içeri almamış.
Sevgi nedir, unutmuşum.
Yalnız yaşamaya alışmış.