Büyümek Şiiri - Serap Parmaksız

senin asaletin yoktu kimsede
 
diğerleri aynıydı bir diğeriyle
 
sen gittin ya
ben gidemedim sevdiğim
hala bıraktığın yerde silüetim
 
sen gittin ya
haber almak güzeldi senden
sormak seni tanıyanlara
ortak dostlara
adını anmak
abuk sabuk bahanelerle 
lafı açıp sana getirmek
senden bahsetmek  
sancılı ama güzeldi yinede
 
sen gittin ya
unutmadım kavgalarımızı
unutmadım barıştığımızdaki o tadı
avutuyordu bunları düşünmek beni
en rahat denize anlattım seni
gökyüzüne özlemlerimi
 
yargıladı diğerleri
terkedip gideni
düşünme dedikleri
adının kulaklarımdaki yankısı bile
güzeldi sevgili
 
sen gittin ya
ben yırttım resimleri
sakladım sonradan elime geçenleri
hala duruyor
çekmecede hiç açılmayacak
bir kutuda
resimlere bakmıyorum kutuya bakmak bile
yetiyor inanki
 
sen gittin ya
uzun süre öznesiz kaldı cümlelerim
söyleyemedim acıtan yerleri
umursayanda yoktu belki
kimse üzgün değildi
 
o zamanlar bitmez sandım
bu hisleri...
 
büyüdüm
kimseye farkettirmeden
gizlice
anladımki acı çekmeden büyünmüyor
şanslıyım biliyorsun bu konuda
şikayet etmiyorum
gurur duyuyorum
 
acılarım kabuk bağladı...
bazan ben açıyorum bilerek
ama kimsenin görmediği yerlerde....
 
neyazık
herşey gibi bitti işte
şimdi sıradanlaştı adın, arkadaşlığın, dostluğun
 
 
zeytin gözlü birini sevdim şimdilerde
herşeyi unutturan sevgili 
hesabsız, ihanetsiz, beklentisiz sevdim
bu bir başka sevgili