Gôzlerindeki büyüden eski bir masalın içine düştüm sen kokan yükleri vardı kervanların sesini uçuruyordu rüzgarlar kaf dağındaki nadide çiçeğe verilmişti adın, dünyanın dônüş sesiydi kalp atışların bu masalın en güzel prensesiydin ilahlar tarafından seni korumak için gônderildim, gülüşlerini yüklendim heybeme asırlar ôncesinden kaybolan lehçeydi ismin belleğime sakladım acılarını kırdım kılınçtan geçirdim, kanatlarımdan yaralı güvercindim kalbinde yuva kurdum acılarını ôptüm iyileştim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta