İnsan ne çok imtihana tabi, habersiz..
Ne çok acıyla yoğrulmuş, çiğ kahkahaların ardında..
An'ın geçici aydınlığıyla üzeri örtülmüş, geleceğin zemheri karanlığında..
Kaçtığı hüznün, kovaladığı mutluluk girdabında..
Aradığı huzurun, şah damar yakınlığında..
Kaybolmuş insan..
Gitmekle kalmak arası korkulu bir bekleyişin vaktiydi bu..
Koşar adım gelen ayrılığı ağır aksak beklerken,
İnce ince sızlayan hüznün deminde asılı kaldık..
Kırdık, kırıldık ama araftı bizi birbirimize kırdıran..
Sonra affı en büyük olanı hatırlayıp bir affın ardına sığındık..
Ve hatırladık...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!