Bulut Şiiri - Can Elıf

Gülüşündeyim” dedin.
O an içimde bir gök yarıldı.

Sen,
Bulutsuz bir sabahın ilk mavisi,
Gecenin en sessiz yıldızı,
Ufkun kendini saklayamayan ışığıydın.

Bakışların değdiğinde
Göğsümde kuşlar havalanıyor,
Kalbim kanat çırpıyordu.

Kirpiklerin—
Güneş doğmadan önceki aydınlık.
Sesin—
Ayın karanlığa bıraktığı ince iz.

Ben
Yeryüzünde yürüdüğümü sanarken
Aslında sana doğru yükseliyormuşum.

Çünkü sen
Bir gökyüzü gibisin;
Baktıkça derinleşen,
Yaklaştıkça sonsuzlaşan.

Sende kaybolmak
Düşmek değil—
Sende varolmaktı.

Ve şimdi biliyorum:
Ben senin altında duran bir şehir değilim,
Ben senin içinde genişleyen
Bir ufkum.

Adını her andığımda
Göğsümde yeni bir yıldız aydınlanıyor.

Ve ben
Geceye bakmıyorum artık—
Sana bakıyorum.
Varlığınla ..