Buhran Şiiri - Suphi Sekü

BUHRAN

İnsanlık öldü dostum artık dünya tamtakır/
Altını öz yurdundan sürdü toksitli bakır/Kuyumda mihenk sürgün; ayar şaşkın, milyem küs/
Haramiye yâr olan hırsız iz mi bırakır

Çember elips mil yamuk, garip bir füzyondayız/
Soyut somut arası, belki ilizyondayız/
Göz şaşı renk bulanık, dişler dökük ses cırtlak/
Perde yırtık film kopuk, biz hâlâ vizyondayız

Ne sarışın ne esmer ne kumral ne kestane/
Şehvet saikasıyla insan sarhoş, mestane/
Giyinik üryanlara; üryanlar, ahlak satar /
Gafilin nazarında, say ki dünya estane

Hava gibi sızıyor her yere kara illet
Sınır, hudut, hayali; iç içe geçmiş millet
Giyim, kuşam ve zevkte aynileşti insanlık
Sodom ve gomorede görülmedi bu zillet

Onurlar paramparça, benlikler darmadağın
Tadı tuzu kalmadı, kokuşan modern çağın
Yaşam ölümden beter, ölüm yaşamdan kurkunç
Ruhu azap içinde, ölüden fazla, sağın

Kalemin başı dönüp sözcüklerim bulanır
Sessiz haykırışımı okuyan şiir sanır
Uzay dürüldü dostum, mesafe buharlaştı
Kaus küreyi aştı, şer neptüne dayanır

Yazarsam bitmeyecek; asrın bu çetrefili
Hakim, arsıza teslim; savcı, hırsız kefili
Payitahtta kör sağır oturursa padişah
Elbet hoca getirir; Timur'dan, çifte fili