Buğuda Asılı Hatıralar Şiiri - Zeynep Özgel

Yol uzuyor —
siyahın tonları arasında kaybolmuş bir melodi gibi.
Camdan yansıyan yüzüm,
geçmişle şimdinin arasında donup kalmış.

Bir keman çalıyor içimde,
her notasına bir hatıra asılı.
Uyuyan insanların nefesleri,
zamanın ağır adımlarını sayıyor.

Işıklar birer birer sönüyor ufukta,
geceyle aramda ince bir çizgi kalıyor.
Rüyaların bile mola verdiği bir saatte,
yalnızlığın ritmini dinliyorum sessizce.

Cam buğulanıyor,
parmak izlerim birer hatıra gibi silik.
Kendimi arıyorum o siluetlerde —
bir yarım gülüş, yarım kelime,
tamamlanmamış bir “ben” gibi.

Bir ses yankılanıyor uzaklardan,
belki ben, belki zamandan bir parça.
Her şey geçiyor —
ama camda kalan o son buğu,
bir hatıranın nefesi kadar gerçek.