Bu Yüzden Geceleri Severim

Zamanın bize acımasıydı belki verdiği müşfik saatler,
Sardığımız yaraları saklayan bir anne gibi oldu gece bize.
Ne Kızılay’ın hengâmesi,
Ne Sıhhiye’nin koşuşturması,
Ne de Karanfil Sokağı’nın kafeleriydi ruhumuza işleyen.
Her geminin limanı vardır bizim gibi,
Sıcak yuvamda asılı kalır huzurum.
Herkese uyku veren gece,
Müşfik saatlerini verir
diğerkâm edasıyla,
Yaralarımı sakladığımı bilerek.
Pervasızca harcanan bu hayatın
birazcık olsun dinginliğini sunar,
bebeğine ninni söyleyen bir anne misali.
Bu yüzden geceleri severim.
İncecik bir derenin kenarında soluklanırım,
Derya’nın hayalini umuduma urgan yaparak.
Bulutlara değen başını okşarım dağların,
Belki etekleri zil çalar diye.
Kuşun kanadına koyarım avuçlarımı,
Duam yükseğe ulaşsın diye.
Başımdaki duman eksilmeden koşarım gönül haneme,
Ayın hâlesine, yıldızların meşrebine,
Sessiz, sakin, vefakâr saatlerime…
Bu yüzden geceleri severim.