Bu Şehir Şiiri - Bekir Erçalışkan

Bir ben kaldım bu köhne şehrin...
Çıkmaz labirentinde kaybolmuş, çaresiz.
Bir ben serseriyim bu akşam da;
Karanlık sokaklarda kimsesiz...

Sönmüş tüm ışıklar, ortalık zifir karası;
Şehir, kim bilir kaçıncı derin uykusunda...
El ayak çekilmiş, bomboş sokaklar;
İtler bile uyumuşlar, sıcak kuytusunda.

Üstümde ütüsüz, eski bir gömlek;
Altımda bir kot... Kir, pas içinde.
Ayakkabılarımın köselesi parçalanmış;
Tarifsiz bir keder büyüyor içimde.

İdamlık mahkûmlar gibiyim;
Şehir, ölüm sessizliğine bürünmüş.
Bir garip kader yolcusuyum;
Üzerime ölü toprağı sürülmüş...

Yürüyorum şehrin taş kaldırımlarında;
Ayak seslerim bile duyulmuyor.
Karanlık dar sokaklarda,
Gölgem de kaybolmuş; görünmüyor.

Üstüme üstüme geliyor ucube binalar;
Masallardan çıkmış yaratıklar gibi...
Pencere gözlü, balkon ağızlı devler;
Sanki beni yutacaklarmış gibi!

Meğer seninle güzelmiş bu şehir...
Seninle anlamı varmış, senmişsin her şeyim.
Sensiz kayboldu tüm ümitlerim;
Anladım ki; sensiz ben, hiçbir şeyim...

08.09.12
(16:20)