O kadar çaba boşa gitti, ne yazık bu aşk bitti,
Derin bir yaradan kurşun çıkarıyor gibi,
Bir çelik parçasıyla sökeceğim aşkını, kalbimden,
Ne ilaç, ne narkoz, acıyı her hücremde hissederek,
Bir ur gibi çıkarıp, kalbimin derinliklerinden,
Atacağım onu, sokaklara, ayaklar altına,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta