Bu Akşam Bir Tuhafım Şiiri - Filiz Küyük

Bu Akşam Bir Tuhafım

Bu akşam bir tuhafım
Sormayın nedenini
Bazı acılar dile gelince
İnsan ikinci kez yanar

Anlatsam dayanmaz yüreğiniz
Çünkü bu ateş görünmez
Dışım sessiz sedasız
İçim kızılca kıyamet.

Ne yana dönsem
Ya sabır dökülüyor içimden
Ama sabır da yorulmuş benden
Gözyaşlarım geceye karışıyor
Gece bile kabullenemiyor kahrımı

Sadece dualara tutunuyorum
Boşluğa düşüyor
Yarına yürüdüğüm adımlarım
Sönmek bilmiyor içimdeki
Sönmeyecek de biliyorum
Çünkü bu yangını
Sonsuzluğun elleri yaktı ruhuma

Ah benim zavallı kalbim
Seni en çok ben kırdım
Kırdım da başkası incitti sandım hep
Meğer darbeyi kendi elimle vurmuşum
Ben kendimi affetmezken
Sen nasıl dayanıyorsun bana?

Alıp başımı dağlara çıkasım var
Taşlar konuşsun, ben susayım diye
Çöllere düşüp susuz kalasım var,
Belki çatlayan dudaklarım
Adını unutturur diye

Allah’ım…
Bu garip Filizin hâline bir bak
Kökü var ama toprağı kurak
Yaşıyor ama tutunamıyor
Düştüm amansız bir sevdaya
Adı aşk dediler
Ama içi uçurum alacası

Başım duman duman
Gözümde sevdanın sis perdesi
Bu olmamalıydı sevmek diyorum
Evet biliyorum bu olmamalıydı
Ama bilmek yetmiyor insanı kurtarmaya.

Benim sevmeye hakkım yokmuş gibi sanki,
Dilediğim her dilek yarım
Sevgiden yanı her ahım eksik kalıyor.
Sonu olmayan bir yol bu,
Ne geri dönebiliyorum
Ne de erebiliyorum menzilime

Kavuşması imkânsız bir sevda
Baş belası gibi çöreklenmiş ruhuma
Ne söküp atabiliyorum
Ne de taşıyabiliyorum

Bu akşam bir tuhafım işte…
Belki yarın daha da tuhaf olurum
Çünkü bazı geceler
İnsanı kendinden bile uzaklaştırır

Ve ben
Kendime bile yetişemiyorum artık.

Derya 🌹 Filiz küyük ✍🏻