Bozuk Bir Kere Şiiri - Sadık Kocabaş

Aslına hor bakıp, neslini yeren,
Bal tutamaz; özü bozuk bir kere.
Haramın sofrasına postunu seren,
Huzur bulamaz; dizi bozuk bir kere.

Yılanın dilinden dökülür zehir,
Akamaz ummana, kurur bu nehir.
Yıkılır başına kurduğu şehir,
Düzen tutamaz; kozu bozuk bir kere.

Kula kulluk eden, Hak’tan ayrılır,
Sanma ki bu devran böyle kayrılır.
Günü gelir elbet hesap sorulur,
Yüzü gülemez; mazi bozuk bir kere.

Çakalın hükmüyle aslan boğulmaz,
Karanlık pusuda güneş doğulmaz.
Ham olan yüreğe irfan sağılmaz,
Menzil alamaz; izi bozuk bir kere.

Kalemsiz Şair’im, Sadık’tır adım,
Hakikat yolunda bitmez inadım.
Kırılsa da kolum, uçsa kanadım,
Yalan söylemez; ağzı bozuk bir kere.